Ψες είχα την ευκαιρία και καλή τύχη να παρακολουθήσω τη συνέντευξη του Μακαριότατου Χρυσόστομου Α που έδωσε στους αδελφούς Ηλιάδη το 1999.

Πραγματικά μου έκανε εντύπωση το μέγεθος αυτού του άνδρα, σε σύγκριση με τις περισσότερες σημερινές μαριονέτες που παρελαύνουν συνεχώς στις τηλεοράσεις μας. Άνδρας αρχών και ουσίας με τις προτεραιότητες του ορθά τοποθετημένες. Ένας άνθρωπος που μπόρεσε με απλά αλλά δυνατά λόγια να μας θυμίσει αυτά που εμείς σήμερα, καλά βολεμένοι στη λήθη μας, έχουμε ξεχάσει.

Ίσως ο κ. Μικελλίδης να μπορεί να εξηγήσει καλύτερα τα σημερινά φαινόμενα που ζούμε, αλλά είναι πλέον έκδηλο ότι δεν έχουν απομείνει πολλοί «Πολεμιστές του Φωτός» όπως ο ίδιος ονομάζει αυτούς που αγωνίζονται για το κοινό καλό, για λίγο ακόμη φως. Σβήνουν και χάνονται όπως τα κεράκια του Καφάβη. «Μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων…»

Κοινό Καλό. Μια τόσο απλή φράση. Με τόση πολλή ουσία.. Εμείς όμως την αρπάζουμε και ασελγούμε πάνω σε αυτή με τόση ευκολία. Έτσι μας βολεύει. Να είμαστε «άβολα μουδιασμένοι». Αλλά δεν αρκεί που σχεδόν κανένας πλέον δεν εξυπηρετεί το κοινό καλό, όλοι το προφασίζονται για να μασκαρεύουν το προσωπικό τους συμφέρον. Έχουμε καταφέρει όχι μόνο να παραμερίσουμε τις αρχές και τις αξίες που μας έχουν μέχρι σήμερα δώσει ζωή (γιατί άλλο να ζεις πραγματικά κι άλλο να υπάρχεις) αλλά έχουμε καταντήσει κατ’ επανάληψη βιαστές της αλήθειας, της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της οικογένειας, της φιλίας, της αγάπης και της ελευθερίας (του τόπου και του πνεύματος μας).

Πάνω στην άμμο τη ξανθή σβήσαμε τ’ όνομα τους και γράψαμε άλλα ονόματα. Γράψαμε την δίχως άμιλλα ανταγωνιστικότητα, τις σκοτεινές συναλλαγές, το προσωπικό συμφέρον υπεράνω όλων - ακόμη και της πατρίδας - γράψαμε τις εφήμερες, στιγμιαίες ηδονές που μπορούν να αγοραστούν εύκολα και ξεγράψαμε όλα αυτά που μπορούν να αποκτηθούν μόνο με κόπο και μόχθο.

Ξεχάσαμε αγώνες και θυσίες. Ξεχάσαμε την υποχρέωση σ’ αυτούς που πάλεψαν και έχυσαν αίμα σ’ αυτό τον τόπο για να ζούμε εμείς με τόση απίστευτη «ελαφρότητα». Ξεχάσαμε το χρέος για αυτούς που θα ’ρθουν. Λησμονήσαμε το νυχτερινό παραμύθι του παππού (δανεισμένο από τον Αίσωπο) για το μυρμήγκι και τον τζίτζικα και ζούμε μόνο για το καλοκαίρι, αδιαφορώντας για το χειμώνα, το χειμώνα της δυσαρέσκειας μας, που σίγουρα θα έρθει.

Στο Εθνικό μέγα θέμα έχουμε αποτύχει να διεκδικήσουμε το δίκαιο μας και έχουμε βολευτεί στο ότι «δίκαιο δεν υπάρχει» Κι αυτό μας ευκολύνει στις δικές μας, προσωπικές, επιδιώξεις. Έχουμε ξεχάσει αυτά που «Δεν Ξεχνούμε» και έχουμε αποβάλει αυτούς που μπορούσαν να μας θυμίζουν.

Αλλά και σε προσωπικό επίπεδο έχουμε αποτύχει να καταφέρουμε τα δύσκολα και έχουμε επιλέξει την πλατιά και εύκολη οδό. Ποια ανηφοριά και ποια μονοπάτια αναζητεί ο νέος «ήρωας ποιητής» του σήμερα, όταν όλα είναι μιας χρήσης, αντικείμενα, άνθρωποι και σχέσεις;

Η ευτυχία όμως δεν βρίσκεται στα παχιά πορτοφόλια, στα μέγαρα και στα θωρακισμένα αυτοκινούμενα. Ούτε στις ανεπίσημες αγαπημένες. Δεν είναι στα υπόγεια η θέα. Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην εικόνα, αλλά στην ουσία. Παλεύει, όπως κάθε πραγματική αξία, κάθε στιγμή για να επιβιώσει και είναι η δική μας συμμετοχή σ’ αυτό τον ιερό αγώνα που μπορεί να μας δώσει αυτό που επιζητούμε αλλά συνεχώς ψάχνουμε να βρούμε σε λάθος τόπους.

Ας κοιτάξουμε διερευνητικά και με ειλικρίνεια - όση μας έχει μείνει - στα μάτια της κόρης και του γιου μας και ίσως να μπορέσουμε να δούμε τη ζωή που πήραμε λάθος. Ας προσπαθήσουμε να αποσαφηνίσουμε τα μηνύματα μεταξύ των λέξεων αυτών με τους οποίους μοιραζόμαστε τις ζωές μας και ίσως καταφέρουμε να τις αλλάξουμε.

Μιχάλης Μαυρομιχάλης